از محاصره تا خودکفایی؛ تحول برنامه موشکی ایران به رکنی برای قدرت و بازدارندگی دفاعی
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357، جمهوری اسلامی ایران با محاصره نظامی همهجانبهای مواجه شد که شامل ممنوعیت کامل دسترسی به سلاح و قطعات یدکی بود.
اما این واقعیت ایران را تضعیف نکرد، بلکه آن را به اتخاذ یک انتخاب راهبردی مبتنی بر خوداتکایی و ایجاد پایگاهی صنعتی-دفعی ملی سوق داد.
بیشتر بدانید
گوگل مپ مناطقی از یمن را از روی نقشه حذف میکند| مع المراسلین
هنر دینی، رسانهای برای تجسم آرمانهای اسلامی؛ از کربلا تا قدس| ایران الصمود و الانتصار
با گذشت سالها، ایران از کشوری واردکننده سلاح به کشوری تولیدکننده تبدیل شد که قادر به طراحی و توسعه سامانههای نظامی پیشرفته است؛ برنامه موشکی در صدر این دستاوردها قرار گرفت و به نمادی برجسته از قدرت و حاکمیت ملی تبدیل شد.
موشکهای بالیستیک ستون فقرات توان موشکی ایران را تشکیل میدهند. تهران طی دهههای گذشته نسلهای متوالی موشکهای کوتاهبرد، میانبرد و دوربرد از جمله شهاب، قدر، عماد، سجیل و خرمشهر را توسعه داده است که توان دفاعی و بازدارندگی آن را تقویت کرده است.
موشک دوربرد خرمشهر یکی از برجستهترین این سامانهها محسوب میشود که از طراحیهای پیشرفته مشتق شده و از قابلیتهای متنوعی در زمینه برد، محموله و دقت برخوردار است. این موشک عنصری اساسی در دکترین بازدارندگی دفاعی ایران به شمار میرود، زیرا توان دسترسی به اهداف دور را فراهم میکند و در تحقق توازن در برابر برتری هوایی دشمنان نقش دارد، ضمن اینکه بر ماهیت دفاعی این برنامه تأکید میشود.