تصاحب کرسی ریاست کنست توسط متان کاهانا، فراتر از یک پیروزی پارلمانی ساده، نشانهای از جابهجایی تاکتیکی در ساختار قدرت رژیم صهیونی است. جریان گادی آیزنکوت با درک این نکته که مذاکرات تشکیل کابینه همچنان در بنبست است، مسیر موازی و هوشمندانهای را در پیش گرفت: تسخیر مراکز تصمیمگیری پارلمان پیش از دستیابی به دولت. ریاست کنست، اگرچه در ظاهر تشریفاتی مینماید، اما ابزار کنترل بر دستور جلسات، اولویتبندی طرحهای قانونی و سرعت بررسی لوایح است. با این انتخاب، مخالفان نتانیاهو حتی بدون تشکیل دولت جایگزین، میتوانند روند قانونگذاری را به سمت بازنگری در اصلاحات قضایی و محدودسازی دوره نخستوزیری هدایت کنند و عملاً میراث سیاسی نتانیاهو را از درون پارلمان به چالش بکشند.
نکته راهبردی دیگر، نقش بیسابقه احزاب عربی در این معادله است. حمایت رعم و فهرست مشترک از کاهانا، بدون تعهد به پیوستن به دولت آینده، نشان میدهد که این احزاب با ۱۹ کرسی، از حاشیه به مرکز وزنکشی سیاسی در کنست منتقل شدهاند و میتوانند بهعنوان «وزنه تعادل» عمل کنند. این همکاری اما شکننده است؛ لیکود و صهیونیسم دینی تلاش میکنند آن را به «اتکای غیرقابل قبول به آرای عربی» تفسیر کنند، در حالی که آیزنکوت بر نمایندگی همه شهروندان تأکید دارد. تداوم این اتحاد تاکتیکی به رأیگیریهای پارلمانی محدود میشود، مگر آنکه دو طرف بر سر تشکیل دولت نیز به توافق برسند؛ در غیر این صورت، نتانیاهو میتواند از شکافهای میان آنها بهره ببرد.
در سطح ساختاری، این تحول بیانگر تلاش برای تفکیک دو مرکز قدرت در رژیم صهیونی است: کنترل دولت که همچنان محل نزاع است و کنترل کنست که مخالفان در آن به اکثریت نسبی دست یافتهاند. برنامه گستردهتر جریان آیزنکوت شامل تصاحب ریاست کمیسیون سازماندهی، کمیسیون مالی، کمیسیون امور خارجی و امنیت و کمیسیونهای مرتبط با قوانین قضایی و رسانهای است. این مجموعه، اهرم نظارت بر بودجه، امنیت و دستگاه قضایی را در اختیار مخالفان قرار میدهد و توان مانور لیکود را کاهش میدهد. با این حال، تغییر رئیس کنست بهخودیخود حق نتانیاهو برای دریافت مأموریت تشکیل دولت را سلب نمیکند؛ اما فضای سیاسی و حقوقی را برای او تنگتر و هزینه نخستوزیری مجدد را بالاتر میسازد.