بقعه متبرک امامزاده یحیی(ع) در جنوب شرقی ورامین و در محله کهنهگل، یکی از ارزشمندترین بناهای تاریخی و مذهبی استان تهران است که در سال ۷۰۷ هجری قمری و در دوره ایلخانی ساخته شده است . این بنای شاخص که به شماره ۱۹۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده، دارای گنبد بزرگ آجری پلکانی، گچبریهای نفیس و کاشیهای زرینفام بینظیری است که آن را به یکی از شاهکارهای معماری آذری تبدیل کرده است . معماری منحصربهفرد، هشت دریچه مشبک در بدنه و چهار کنج طاقنمای صحن، از ویژگیهای بارز این آرامگاه تاریخی محسوب میشود که هر ساله زائران و گردشگران بسیاری را به خود جذب میکند .
با وجود اهمیت و عظمت این میراث ارزشمند، بخش قابلتوجهی از تزئینات کاشیکاری زرینفام امامزاده یحیی، به ویژه کاشیهای ستارهایشکل و محراب زرینفام آن، از اواخر دوره قاجار به بعد از پیکره بنا جدا شده و به تدریج وارد موزهها و مجموعههای معتبر جهانی شده است . امروزه آثار این امامزاده در حدود ۵۰ موزه در سراسر جهان پراکنده است که از مهمترین آنها میتوان به موزه ارمیتاژ لنینگراد (سنپترزبورگ) اشاره کرد ؛ موزهای که بهعنوان یکی از غنیترین مجموعههای هنر ایران در جهان، دارای مجموعهای از ظروف نقرهای، سکهها و دیگر آثار هنری مربوط به دورههای مختلف ایران است . سرگذشت محراب زرینفام این بقعه، روایتی روشنگر از چگونگی جابجایی، کالایی شدن و خروج میراث فرهنگی ایران از مرزهای کشور است ؛ موضوعی که ضرورت توجه بیش از پیش به حفاظت از آثار تاریخی و پیگیری بازگرداندن آنها را بیش از پیش نمایان میسازد.