پیرمردِ ۴ هزار ساله در تهِ نقشه فلسطین نفس میکشید و جا خوش کرده بود؛ در شهر تاریخی غزه؛ در شلوغی شهر، در هیاهوی بازار...
اول عبادتگاه بود بعد شد معبد بتپرستان، بعد کلیسای اودوکسیا و بعد هم مسجد عمری. مسجد ویران شد و کلیسای سنتجان جایش را گرفت.
سنتجان ویران شد و جایش دوباره مسجد نشست. مغولان از گرد راه رسیدند و مسجد را ویران کردند. دوباره ساخته شد، زلزله آمد و ویرانش کرد، دوباره ساخته شد. آتش جنگ جهانی اول زبانه کشید و مسجد بمباران شد. عثمانیها دوباره بنایش کردند. پیرمسجد بزرگ عمری همچنان ایستاده بود و نفس میکشید تا سروکله بربرهای صهیونی پیدا شد...
گردوخاک طوفانالاقصی که بلند شد، بهانه دست مغولهای اشغالگر صهیونی داد تا بمبهای چند تنیشان را شبانهروز روی باریکه ۳۶۰ کیلومترمربعی غزه رها کنند. اهداف اما تصادفی نبود، حساب شده بود! آنقدر که مساجد جزو اولین اهداف باشند و «مسجد جامع عمری»ِ یکی از اولویتها، طوری که فقط دو ماه پس از طوفانالاقصی جنگندههای رژیم اشغالگر بالای سر مسجد و منارهی سربهآسمانساییدهاش چرخ بزنند و بمبهایشان را روی پیکر مقاوم آن پیرکهن غزه و آن تاریخِ هزاران ساله رها و با خاک یکسانش کنند...
صهیونهای درندهتر از مغول، گرچه قصدشان ویرانهسازی و تصاحب کامل غزه و کوچاندن مردم بومی آن به خارج از فلسطین است، اما مهمتر از آن، در تلاش برای نابودی تاریخ و فرهنگ و مذهب و هویت مردمان فلسطین هستند؛ یعنی هر آن چیزی که فلسطینیها را به فلسطین و تاریخِ چندهزارسالهشان پیوند بزند و روحیه مقاومت و ایستادگی در برابر اشغالگری را در آنها بیدار و تشدید کند.
مثل درختان زیتون که تاکنون صدها هزار اصله از آن را در سراسر فلسطین از ریشه کنده و سوزانده و نابود کردهاند و هر لحظه که دستشان به هر درخت زیتونی برسد، آن را از ریشه در میآورند و آتش به جانش میاندازند.
مثل مساجد، که هم عطر تاریخ در صحن و سرای آنها پیچیده، هم عطر ملکوت و معنویت و فرهنگ و هویت... مثل مساجد که مردم را پیوند میزنند به هویتی مذهبی و تاریخی، پیوند میزنند به ملکوت و قرآن و نور و مقاومت... مثل مساجد که محل اجتماع و اتحاد و دستگیری مردم از یکدیگرند...
برای همین از ۱۲۷۵ مسجد در نوار غزه تاکنون ۱۰۷۶ مسجد را بمباران و به طور کامل تخریب کردهاند و با بمب هایشان به ۱۶۵ مسجد دیگر آسیب رسانده اند.