متن پیام به شرح ذیل است:
به نام خدا
با اندوهی که در واژه نمیگنجد و سوگی که از مرزهای سرزمینها فراتر میرود، اینجانب و همکارانم در معاونت برونمرزی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، سوگوار سلیمان منصوریم؛ نقاشی که سرانجام در سرزمینی آرام گرفت که تمام عمر، آن را نه با رنگ و نور و سایه، که با جان خویش پاسداری کرده بود.
امروز رنگی از پالت جهان کم شده، دستی که خاک را به خاطره بدل میکرد، آرام گرفته و چشمی که در هر ترک دیوار، در هر شاخه زیتون و در هر چین پیشانیای، فلسطین را میدید، پلک بر از تماشای این جهان بسته است.
سلیمان منصور تنها نقاش فلسطین نبود؛ کاتب خاموش سرزمینی بود که تاریخش را بر سنگها، بر شانههای دورماندگان از وطن و در حافظه مادرانش نوشتهاند. او قلممو را همچون چراغی در شب برداشت و دوباره بر بوم، آنچه را که از جغرافیایش ربوده بودند، بنا کرد: روستاها را، خانهها را، راههای قدیمی را، قامتهای خمیده اما نشکسته را و درختانی را که ریشههایشان از مرزها فرمان نمیبرند.
او فلسطین را نقاشی نمیکرد؛ فلسطین را از زیر آوار فراموشی بیرون میکشید. در آثارش خاک فقط خاک نبود؛ حافظهای بود که نفس میکشید. زیتون فقط درخت نبود؛ شجرهنامه ملتی بود که هر شاخهاش به نامی، هر برگش به شهیدی و هر ریشهاش به هزار سال ایستادگی اتصال داشت. قدس در نگاه سلیمان منصور تنها شهری بر نقشه نبود؛ زخمی مقدس بود که بر پیشانی تاریخ نشسته و هنوز، در انتظار سپیدهای عادلانه، به افق مینگرد.
سلیمان منصور، رنج فلسطین را به ابتذال اندوه نسپرد. او از درد، شکوه ساخت؛ از آوارگی، حافظه؛ از خاک، هویت؛ و از سکوت، فریادی جهانی. در جهان او فلسطینی انسان شکستخورده نبود؛ انسانی بود که اگرچه خانهاش را از او گرفتند، کلید بازگشت را در قلب خود نگاه داشت؛ اگرچه راههایش را بستند، آسمان را از یاد نبرد؛ و اگرچه نامش را بر دیوارهای اشغال نوشتند، نام خویش را بر دیوار زمان حک کرد، وطن را در حنجرهاش قاب گرفت، هشتاد سال گرد جهان گشت و سرود فلسطین خواند.
امروز جهان هنر در برابر فقدان او سر فرود میآورد؛ زیرا با رفتن سلیمان منصور تنها یک هنرمند از میان ما نرفته است، بلکه بخشی از وجدان تصویری فلسطین، بخشی از حافظه مشترک انسان و بخشی از آن نور نادری که در تاریکترین روزها راه را نشان میداد، از جهان خاکی ما رخت بربسته است.
اما هنرمندان راستین، در لحظه مرگ پایان نمییابند. آنها از پیکر خویش به اثر، از صدا به سکوت و از زندگی به حافظه کوچ میکنند؛ مثل سلیمان منصور که اکنون در میان تابلوهایش ادامه دارد: در چهره پیرمردی که قدس را بر دوش میکشد، در شکافهای سفال و خاک، در سرخی غروب بر فراز روستاهای دور، در تطریز جامههای دخترانش، در سبزی زیتونهایی که هنوز ایستادهاند و در نگاه کودکان فلسطینی که فردای آزادی را، حتی اگر ندیده باشند، به یاد میآورند.
به خانواده او، به هنرمندان فلسطین، به مردم رنجدیده و سربلند فلسطین، آزادگان گیتی و به همه هنرمندان جهان که هنر را از عدالت جدا نمیدانند، صمیمانه تسلیت میگوییم و اطمینان میدهیم رسانههای معاونت برونمرزی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران که در خط مقاومت پرچمداری میکنند، از یاد او، شهیدان راه کرامت و همه هنرمندان و اهالی فرهنگ و رسانه و کلمه که دغدغه فلسطین، عدالت و مقاومت دارند، نخواهند کاست.