به مناسبت چهارشنبههای امامرضایی که یادآور فرصتی دوباره برای تقرب به بارگاه ملکوتی حضرت علیبنموسیالرضا (علیهالسلام) است، شایسته است به فضیلت بینظیر زیارت آن امام همام بنگریم. روایات رسیده از پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) و ائمه اطهار (علیهمالسلام)، فضیلت این زیارت را چنان والا و شگفتآور توصیف کردهاند که از هر تصوری فراتر است. پیامبر خدا (ص) درباره پارهای از تن خود که در خراسان دفن خواهد شد، فرمودند: «مَا زَارَهَا مَكْرُوبٌ إِلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كَرْبَهُ وَ لَا مُذْنِبٌ إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَه»؛ یعنی هیچ گرفتاری نیست مگر آنکه با زیارت او، خداوند مشکلش را حل میکند و هیچ گناهکاری نیست مگر آنکه خداوند گناهانش را میبخشد. افزون بر این، خود حضرت رضا (ع) نیز درباره پاداش زائران خویش فرمودهاند: «مَنْ زَارَنِی فِی تِلْكَ الْبُقْعَةِ كَانَ كَمَنْ زَارَ رَسُولَ اللَّهِ وَ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ ثَوَابَ أَلْفِ حِجَّةٍ»؛ هر که مرا در این مکان زیارت کند، همچون کسی است که پیامبر خدا را زیارت کرده و خداوند پاداش هزار حج را برای او مینویسد.
در همین چهارشنبههای پرفیض، که فرصتی برای انس با معارف اهلبیت (ع) است، نیکوست به حدیثی گهربار از خود امام رضا (ع) درباره جد بزرگوارشان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) توجه کنیم. آن حضرت در توصیف روز عاشورا و اندوهی که بر دلهای اهلبیت (ع) نهاده شده، فرمودهاند: «إِنَّ یَوْمَ الْحُسَیْنِ أَقْرَحَ جُفُونَنَا، وَ أَسَالَ دُمُوعَنَا، وَ أَذَلَّ عَزِیزَنَا بِأَرْضِ كَرْبَلَاءَ، وَ أَوْرَثَنَا الْكَرْبَ وَ الْبَلَاءَ حَتَّى یَوْمِ الْإِنْقِضَاءِ». ترجمه: «همانا روز حسین، چشمهای ما را زخم کرد و اشکهای ما را جاری ساخت و عزیز ما را در سرزمین کربلا خوار شمرد و اندوه و بلا را تا روز پایان (قیامت) برای ما به ارث نهاد.» همچنین در روایتی دیگر، حضرت رضا (ع) از پدران بزرگوارشان نقل میفرمایند که پس از شهادت جدشان حسین (ع)، «أَمْطَرَتِ السَّمَاءُ دَماً وَ تُرَاباً أَحْمَر»؛ یعنی از آسمان خون و خاک سرخ بارید. این کلمات، عمق مصیبت وارده بر خاندان رسالت را به تصویر میکشد و بر اهمیت زنده نگه داشتن یاد و راه آن حضرت، به ویژه در روزهایی که به نام اهلبیت (ع) مزین است، تأکید میورزد.