حضرت فاطمه بنت حِزام، مشهور به امالبنین(سلاماللهعلیها)، از بانوان بزرگ و ارجمند تاریخ اسلام و همسر امیرالمؤمنین امام علی(ع) بود. ایشان پس از شهادت حضرت فاطمه زهرا(سلاماللهعلیها)، به همسری امام علی(ع) درآمد و چهار فرزند به نامهای حضرت عباس، عبدالله، جعفر و عثمان به دنیا آورد؛ فرزندانی که همگی در واقعه عاشورا در رکاب امام حسین(ع) به شهادت رسیدند.
حضرت امالبنین(س) در تاریخ کربلا، نماد مادری آگاه، باایمان و وفادار است؛ بانویی که فرزندان خود را با محبت و معرفت اهلبیت(ع) پرورش داد و آنان را در مسیر دفاع از امام زمان خویش تقدیم کرد. روایتهای تاریخی از ارادت عمیق ایشان به خاندان پیامبر(ص) حکایت دارد؛ چنانکه پس از واقعه عاشورا، بیش از آنکه جویای سرنوشت فرزندان خود باشد، درباره امام حسین(ع) و فرزندان حضرت زهرا(س) پرسوجو میکرد. این رفتار، جلوهای ماندگار از معرفت و محبت ایشان به اهلبیت(ع) است.
رحلت حضرت امالبنین(سلاماللهعلیها)، فرصتی برای بازخوانی جایگاه والای مادری، وفاداری و ایثار در مکتب اهلبیت(ع) است. نام این بانوی بزرگ با نام حضرت ابوالفضل العباس(ع)، پرچمدار وفاداری در کربلا، پیوندی ناگسستنی دارد؛ اما عظمت ایشان تنها در مادر چهار شهید کربلا بودن خلاصه نمیشود، بلکه در ایمان، بصیرت و دلبستگی عمیق به امام حسین(ع) و آرمانهای عاشورا جلوهگر است.