بیش از یک سال از برقراری آتشبس شکننده در نوار غزه میگذرد، اما توقف درگیریها نتوانسته است به پایان بحران انسانی در این منطقه منجر شود. میلیونها فلسطینی همچنان با کمبود غذا، دارو، آب آشامیدنی و سرپناه مواجهاند و تخریب گسترده زیرساختهای حیاتی، زندگی روزمره را به بحرانی مستمر تبدیل کرده است. در این میان، کاهش توجه رسانههای بینالمللی و فروکش کردن اعتراضات مردمی، خطر عادیسازی فاجعه انسانی غزه را افزایش داده است؛ وضعیتی که میتواند به رژیم صهیونیستی فرصت بیشتری برای تداوم سیاست محاصره و محدودیتهای بشردوستانه بدهد. مسئله اساسی این است که سکوت جهان نهتنها از رنج فلسطینیان نمیکاهد، بلکه موجب به حاشیه رفتن یکی از مهمترین بحرانهای انسانی معاصر میشود.
از سوی دیگر، فرارسیدن فصل سرما و بارندگیهای شدید، شرایط آوارگان فلسطینی را وخیمتر کرده است. خانوادههایی که خانههای خود را در جریان جنگ از دست دادهاند، در چادرها و سرپناههای موقت با سیلاب، سرما و کمبود امکانات اولیه دستوپنجه نرم میکنند. همزمان، محدودیت ورود کمکهای بشردوستانه، تجهیزات پزشکی و مصالح ساختمانی، روند امدادرسانی و بازسازی را با موانع جدی روبهرو کرده است. این شرایط نشان میدهد که آتشبس بدون رفع محاصره، تضمین ورود آزادانه کمکهای انسانی و آغاز بازسازی زیرساختها، نمیتواند به معنای پایان بحران باشد. در واقع، تداوم این وضعیت، آتشبس را به دورهای از استمرار رنج و محرومیت مردم غزه تبدیل کرده است.
در چنین شرایطی، مسئولیت جامعه جهانی، بهویژه رسانهها، نهادهای حقوق بشری و کشورهای اسلامی، بیش از گذشته اهمیت پیدا میکند. احیای اعتراضات مردمی، مستندسازی ابعاد فاجعه انسانی، افزایش فشارهای دیپلماتیک و مطالبه اجرای تعهدات بینالمللی میتواند مسئله فلسطین را بار دیگر به اولویت افکار عمومی و سیاست بینالملل بازگرداند. کشورهای اسلامی نیز با هماهنگی و بهرهگیری از ظرفیتهای سیاسی و رسانهای خود میتوانند نقش مؤثرتری در مقابله با عادیسازی جنایات رژیم صهیونیستی ایفا کنند. آنچه امروز غزه به آن نیاز دارد، فراتر از همدردی و محکومیتهای لفظی است؛ جامعه جهانی باید با اقدامات عملی برای رفع محاصره، تأمین نیازهای اساسی مردم و آغاز بازسازی وارد میدان شود، چراکه سکوت در برابر این فاجعه، خطر تداوم رنج و قربانی شدن انسانهای بیشتری را به همراه دارد.