واکنش رسانه‌ها و تحلیلگران اماراتی به پیروزی عبدالرحمن السید، مسلمان مصری‌تبار در سنای آمریکا، نشان‌دهنده ترس و نگرانی عمیق از صعود جریان‌های سیاسی مستقل و منتقد سیاست‌های رژیم صهیونیستی است. امجد طه، تحلیلگر اماراتی، پیروزی السید را نه یک پیروزی دموکراتیک، بلکه خطری برای تمدن غرب خواند و با یادآوری تجربه انقلاب ایران، سعی کرد او را به اخوان‌المسلمین مرتبط کند. همچنین مشعل الشامسی با حمله به مواضع اجتماعی السید و اشاره به نمادهای جامعه دگرباشان جنسی، تلاش کرد چهره او را مخدوش کند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد که برخی محافل اماراتی، هرگونه حضور سیاسی مسلمانان مستقل را تهدیدی برای منافع خود و رژیم صهیونیستی می‌دانند و با ابزارهای رسانه‌ای و اتهام‌زنی، سعی در بی‌اعتبار کردن آن‌ها دارند. در مقابل، برخی مانند حبیب الملا، صعود آمریکایی‌های عربی‌تبار را تحولی مهم دانستند که باید نقاط اشتراک با آن‌ها را جستجو کرد؛ هرچند این موضع در اقلیت قرار داشت.
بُعد دیگر این واکنش‌ها، به تغییر نگاه برخی محافل سعودی نسبت به ترامپ و جمهوری‌خواهان بازمی‌گردد. برخلاف استقبال گسترده از پیروزی ترامپ در سال ۲۰۲۴، اکنون بسیاری از نویسندگان سعودی مانند سعد البازعی، ادریس الدریس و فهد العرابی الحارثی، شکست جمهوری‌خواهان را جشن گرفتند و آن را نتیجه مستقیم جنگ علیه ایران، سیاست‌های اقتصادی غیرانسانی و غرور ترامپ دانستند. العرابی الحارثی با تعبیری طنزآمیز نوشت: «آمریکا در تغییر نظام در ایران شکست خورد، اما ایران در تغییر نظام در آمریکا موفق شد!» این تحول نشان می‌دهد که بخشی از نخبگان سعودی به این نتیجه رسیده‌اند که جنگ‌افروزی ترامپ و حمایت بی‌قیدوشرط از رژیم صهیونیستی، نه‌تنها به نفع منطقه نبوده، بلکه به تضعیف موقعیت خود آمریکا و متحدانش نیز منجر شده است. با این حال، برخی دیگر مانند احمد الفراج هشدار دادند که نباید در انتظار تغییرات ماهوی در سیاست آمریکا اغراق کرد، زیرا هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه در نهایت به دنبال منافع آمریکا هستند.
در نهایت، بخش قابل توجهی از واکنش‌های سعودی و خلیجی بر تردید در اهمیت پیروزی سیاستمداران مسلمان و عربی‌تبار در کشورهای غربی متمرکز بود. ابراهیم السلیمان، امانی العجلان و کساب العتیبی، این پیروزی‌ها را لزوماً به معنای حمایت از مسائل عرب و مسلمانان ندانستند و برخی حتی این سیاستمداران را به مواضع خصمانه علیه عربستان متهم کردند. عبدالله الجدعی با اشاره به نمونه‌هایی چون سوئلا براورمن و زلمای خلیل‌زاد، هشدار داد که هویت دینی یا تبار عربی، تضمینی برای اتخاذ مواضع همسو با منافع جهان اسلام نیست و برخی از این افراد ممکن است برای اثبات وفاداری خود به کشور میزبان، شدیدترین مواضع را علیه کشورهای اصلی خود اتخاذ کنند. این تحلیل‌ها نشان می‌دهد که در میان نخبگان خلیج فارس، نوعی واقع‌گرایی سیاسی شکل گرفته است که بر اساس آن، انتظار تغییر در سیاست خارجی آمریکا تنها از طریق تغییر افراد یا احزاب، توهمی بیش نیست و باید بر اساس منافع ملی و توازن قوای واقعی، محاسبات خود را تنظیم کرد.