بر اساس گزارش هاآرتص، نتانیاهو در اظهارات انتخاباتی خود، پس از تهدید هسته‌ای، خطر پهپادها را به عنوان تهدید اصلی مطرح کرده و تلاش کرده است تا هم شناسایی این خطر و هم ارائه راهکار برای مقابله با آن را به خود نسبت دهد. این در حالی است که پیش‌تر تصاویری منتشر شده بود که نشان می‌داد تورهای ضدپهپاد از مدتی قبل در اطراف خانه‌های شخصی نخست‌وزیر در اورشلیم و قیصریه نصب شده‌اند. نگرانی نتانیاهو بی‌دلیل نیست؛ چرا که اوکراین در ژوئن گذشته با عملیات پیچیده‌ای به نام «تار عنکبوت»، بیش از ۱۰۰ پهپاد چهارملخه مجهز به مواد منفجره را در عمق خاک روسیه مستقر کرد و با استفاده از کانتینرهای باری و رانندگان روس، به پایگاه‌های هوایی راهبردی حمله کرد. در نتیجه این حمله، بیش از ۴۰ بمب‌افکن راهبردی روسیه آسیب دیدند.
گزارش هاآرتص با اشاره به گفتگو با کارشناسان، خلبانان حرفه‌ای و مقام‌های امنیتی، تصریح می‌کند که پاسخ به این پرسش که آیا اسرائیل برای مواجهه با سناریویی مشابه آماده است، در شرایط کنونی منفی است. سراسر سرزمین‌های اشغالی مملو از اهداف بالقوه است و بر اساس تصاویر ماهواره‌ای، بسیاری از جنگنده‌ها در پایگاه‌های نیروی هوایی در معرض دید و آسیب‌پذیر هستند و در سازه‌های محافظت‌شده پارک نشده‌اند. یکی از منابع مورد گفتگو نیز تأکید کرده است که لزومی ندارد عملیات‌های پیشین عیناً تکرار شوند؛ زیرا فهرست اهداف بالقوه بسیار طولانی است و ساختمان‌های دولتی، نیروگاه‌ها و سایر تأسیسات راهبردی را نیز دربرمی‌گیرد. بنابراین، تقویت دفاع مرزی برای مقابله با سناریوی «تار عنکبوت» کافی نخواهد بود و اسرائیل برای مقابله با چنین وضعیتی راهکار واقعی و مؤثری در اختیار ندارد.
در نهایت، گزارش با استناد به مطالعه دفتر بودجه کنگره آمریکا، ابعاد اقتصادی غیرعملی بودن ایجاد یک چتر دفاعی چندلایه را روشن می‌کند. بر اساس این مطالعه، حفاظت از تنها یک پایگاه با مساحت ۱۳ کیلومتر مربع، به هزینه اولیه ۷۲ میلیون دلار و بودجه سالانه ۵ میلیون دلار نیاز دارد. این ارقام بدان معناست که ایجاد چتری مشابه برای مساحت ۲۲ هزار و ۷۲ کیلومتر مربعی سرزمین‌های اشغالی، غیرعملی بوده و نیازمند هزینه اولیه ۱۲۲ میلیارد دلاری و بودجه سالانه ۸ میلیارد دلاری است. این تحلیل نشان می‌دهد که حتی با وجود پیشرفته‌ترین فناوری‌های دفاعی، مقابله با تهدید پهپادی از داخل مرزها، چالشی جدی و پرهزینه برای رژیم صهیونیستی محسوب می‌شود و آسیب‌پذیری راهبردی آن را در برابر سناریوهای نامتقارن آشکار می‌کند.