اظهارات مارک روته، دبیرکل ناتو، درباره نقش کشورهای اروپایی در جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، ابعاد تازهای از پشتیبانی نظامی و لجستیکی اروپا را آشکار کرده است. روته گفته است که از پایان فوریه تا اواسط آوریل ۲۰۲۶، نزدیک به ۵ هزار سورتی پرواز از پایگاههای اروپایی در پشتیبانی از این جنگ انجام شده است؛ رقمی که نشان میدهد اروپا به یک سکوی مهم برای آمریکا در جنگ علیه ایران تبدیل شده بود. او در نشست ناتو در آنکارا گفت: «این ناتو نیست، این تعهدات دوجانبه است»، اما در همان حال تأکید کرد که تا ۵ هزار سورتی پرواز از پایگاههای اروپایی در جریان جنگ علیه ایران انجام شده است. روته همچنین اروپا را «سکوی قدرتنمایی نظامی» آمریکا توصیف کرد و گفت تقریباً همه متحدان اروپایی آنچه واشنگتن درخواست کرده بود، انجام دادند. این اظهارات نشان میدهد که ناتو و کشورهای اروپایی، برخلاف ادعای رسمی مبنی بر عدم ورود به جنگ، عملاً در این جنگ مشارکت گستردهای داشتهاند.
بر اساس گزارشها، یکی از مهمترین مراکز ناتو که در جنگ ترامپ علیه ایران نقش داشت، پایگاه رامشتاین در آلمان بود که آمریکا از آن برای هماهنگی عملیات پهپادی و موشکی علیه ایران استفاده میکرد. در انگلیس نیز پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فِیرفورد به یکی از مهمترین مراکز انتقال و استقرار بمبافکنهای آمریکایی در طول جنگ علیه ایران تبدیل شده بود و تصاویر و گزارشهای متعدد از حضور بمبافکنهای B-1 و B-52 در این پایگاه منتشر شده است. در اسپانیا، پایگاه هوایی مورون و پایگاه دریایی روتا پیش از آغاز جنگ از مراکز مهم لجستیکی آمریکا بودند. ایتالیا نیز نمونه مهم دیگری است که گزارشهای مربوط به جنگ نشان میدهد هواپیماهای آمریکایی از پایگاههای این کشور عبور میکردند و از آشیانههای نظامی ایتالیا برای فعالیتهای لجستیکی استفاده میشد. گزارشهای مربوط به تحرکات هوایی همچنین نام پایگاههایی مانند لِژِس در پرتغال، ایسترس در فرانسه، پایگاههای بلغارستان و رومانی و پایگاه سودا بِی در یونان را در شبکه جابهجایی هواپیماهای نظامی مرتبط با جنگ مطرح کردهاند.
روته از یک سو میگوید «ناتو» مستقیماً وارد جنگ نشده، اما از سوی دیگر خود او از هزاران سورتی پرواز از پایگاههای کشورهای عضو، استفاده از حریم هوایی و امکانات نظامی اروپا و پشتیبانی گسترده اعضای ناتو از عملیات آمریکا سخن میگوید. این تناقض آشکار، مهمترین واقعیت تازه در اظهارات روته را برجسته میکند: نه «ورود رسمی ناتو به جنگ»، بلکه اعتراف صریح او به مقیاس بسیار گسترده استفاده آمریکا از زیرساختهای اروپا در بمباران ایران. در نامه ایران به شورای امنیت سازمان ملل نیز درباره استفاده آمریکا از برخی پایگاههای اروپایی برای عملیات علیه ایران اعتراض شده و تهران مشخصاً تاکید کرده که انگلیس پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فِیرفورد را در اختیار آمریکا قرار داده و از آن برای حمله به ایران استفاده شده است. تائید مشارکت ناتو در جنگ علیه ایران بیش از هر چیز زمینه پاسخ مشروع ایران به پایگاههای ناتو را فراهم میکند. در این صورت وقتی دبیرکل ناتو به مشارکت در جنگ علیه ایران اعتراف میکند، این بدان معناست که دست ایران برای پاسخ نظامی به ناتو باز است.