در آغاز سال تحصیلی، معلمان بازمانده مدرسه شجره طیبه میناب در کلاسهایی درس میدهند که جای خالی دانشآموزان و همکاران شهیدشان در آنها پیداست. در حمله موشکی نهم اسفند ۱۴۰۴ به مدرسه، ۱۶۸ دانشآموز، معلم، کادر مدرسه و والدین به شهادت رسیدند و ساختمان مدرسه ویران شد.
گلنوش ناصری، معلم پایه سوم، شاگردانش را «مثل بچههای خودش» میداند. او با یادآوری بازی در زنگ تفریح و پیوند صمیمیاش با دانشآموزان و همکاران شهید، میگوید هنوز صدای بازی بچهها در گوشش مانده است؛ صدایی که با هر بار بازگشت به کلاس، جای خالی آنان را پررنگتر میکند.
وجیهه ذاکری، معلم پایه چهارم، پس از اصابت موشکها با وجود جراحت و آشفتگی، دانش آموزان را یکی یکی از مدرسه بیرون برد. پس از بیرون آوردن دانشآموزان از کلاسِ قفلشده، تازه در خیابان توانست دریابد چه بر سر مدرسه آمده است.
یک گروه جهادی بنای جدیدی ساخته اند و مدرسه ویران شده یادمان شهدا شده است، معلمان با وجود اندوه، با امید به کلاس بازگشتهاند تا نشان دهند زندگی، حتی در سایه تلخترین خاطرات، جاری است.