آیتالله جوادی آملی استاد ومفسر قرآن، در تفسیر بخش پایانی سوره مبارکه حشر، با اشاره به آیه «هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ»، معنای حقیقی «مؤمن» را تبیین کرد. وی با طرح این پرسش که «مؤمن بودن خدا یعنی چه؟» گفت: مؤمن منحصر به این نیست که کسی بگوید من به خدا و قیامت اعتقاد دارم، بلکه مؤمن یعنی «ایمنیبخش»، «امنبخش» و «امنیتبخش». به تعبیر ایشان، کسی که امنیت میبخشد، ایمنی میآورد، امان میدهد و از عذاب میرهاند، مؤمن است.
این مفسر برجسته قرآن کریم در تشریح راهکار رسیدن به مقام «مؤمن» افزود: مؤمن کسی است که به خودش امنیت و ایمنی میدهد. ایمنی نیز به این است که انسان به اصول دین معتقد باشد و به فروع دین عمل کند. به گفته آیتالله جوادی آملی، «آمنه یعنی خودش را حفظ کرد» و اگر از ما بپرسند حفظ شدن به چیست، پاسخ این است که به اعتقاد به اصول دین و عمل به فروع دین. در این صورت است که انسان آن وصفی که ذات اقدس الهی دارد را پیدا میکند؛ خدا ایمنیبخش نسبت به دیگران است و ما ایمنیبخش نسبت به خودمان.
آیتالله جوادی آملی در بخش دیگری از سخنان خود با تاکید بر مسئولیت اجتماعی مؤمنان تصریح کرد: ما نباید بگذاریم این بدن، این جان و این خواست بسوزد. اگر نگذاشتیم این بسوزد، شدیم مؤمن؛ یعنی ایمنی بخشیدیم. اما اگر رها کردیم، مؤمن نیستیم. وی در پایان خاطرنشان کرد: اگر کسی مؤمن باشد، حتماً به این فکر است که مشکل جامعه را حل کند، چون مؤمن یعنی ایمنیبخش، امنیتبخش و آمانبخش. در درجه اول خودش را از امنیت برخوردار میکند و در درجه دوم جامعه را از امنیت برخوردار میسازد.