این پیمان نظامی چیزی شبیه به ناتو نیست. عربستان سعودی از سپتامبر ۲۰۲۵ یک توافق دفاع متقابل با پاکستان و از سال ۲۰۰۰ با شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس داشته است. اما در عمل، هیچکدام از اینها به پاسخی مشابه آنچه در ماده ۵ ناتو تعریف شده، منجر نشده است.
اگرچه پاکستان و ترکیه ممکن است به دنبال این توافق، حمایتهای امنیتی جدیدی را در پاسخ به تهدیدات ایران یا حوثیها بسیج کنند (همانطور که پاکستان پیشتر نیز تعدادی نیرو و سامانه پدافند هوایی به عربستان اعزام کرده بود)؛ اما بعید است که این حمایتها ورق را برگرداند.
این توافق، پاکستان را بیش از پیش در معماری امنیتی نوظهور خاورمیانه جای میدهد و پرستیژ و نفوذ بیشتری برای آن در منطقه به ارمغان میآورد. توافق مذکور با ایجاد دسترسیهای بیشتر برای پاکستان در منطقه باعث تسهیل واردات نفت و گاز آن میشود و به زندگی چندین میلیون تبعه پاکستانی ساکن این کشورها هم کمک خواهد کرد.
برای آنکارا، این توافق چتری را که پیشتر برای متحدانش در قطر، سوریه و لیبی باز شده بود، گسترش میدهد و عمق و منابع عظیم جدیدی به آن میافزاید. صنایع دفاعی ترکیه قطعاً از فرصتهای تجاری گسترشیافته بهرهمند خواهند شد. شاید مهمتر از همه، جایگاه ترکیه را در شبکههای انرژی و تجارت بین هند و اروپا تثبیت کند؛ زیرا مشارکتهای دفاعی، روابط تجاری و چنین شبکههایی را تقویت میکنند.