روز بيستم ماه صفر روز ورود قافلهی اسرا به سرزمين كربلاست. چهل روز از روزی كه آن حادثهی عظيم در اين سرزمين رخ داد گذشته و حالا روز چهلم، روز ورود اين قافله است. يك اربعين طی شد؛ اربعينِ سيرِ از كربلا تا شام و بازگشتِ از شام به كربلا.
سالهای گذشته اشاره كرديم كه اين نمادی از همان سير الیالله است: اِنّا لِلّٰه وَ اِنّا اِلَيْهِ راجِعُونَ؛ اينكه همهی هستی از مبدأ متعال نشأت گرفته و سير خلقت در قوس نزول از اعلیعلّيّين به اسفلالسّافلین منتهی میشود و باز از اسفلالسّافلين سير ديگری آغاز میشود كه #قوس_صعود نام دارد. سیر از عالم كثرت بهسوی عالم وحدت؛ سير از عالم خلق بهسوی حضرت حقّ، این سفرِ از كربلای حسين عليهالسّلام به شامِ يزيد، شايد نمادی از همان قوس نزول است؛ و بازگشت از شامِ يزيد به كربلای حسين عليهالسّلام نمادی از قوس صعود.
انشاءالله زائر اباعبداللهالحسين عليهالسّلام در همين چهل روز، اين سير را به تمامیّت بتواند طی كند و بتواند با چلّهای كه در اين چهل روز میگيرد به زيارت اربعين نائل شود كه يكی از علائم مؤمن است. بنا به آنچه در روايتی از امام عسگری عليهالسّلام نقل شده، يكی از پنج ويژگی مؤمن زيارت اربعين است. معنای ظاهری زيارت اربعين مشرّف شدن به سرزمين كربلا و زيارت مرقد مطهّر اباعبداللهالحسين عليهالسّلام در روز بيستم ماه صفر است؛ امّا اين يك معنای باطنی هم دارد و آن اين است كه اگر دل سالک در اين چهل روز با كاروان اسرا همراه باشد، در پايان اين چهل روز به زيارت و شهود و ديدار باطنی اباعبداللهالحسين عليهالسّلام نائل میشود. اين چلّهای است كه سالك با آن میتواند به مقام شهود حجّت خدا، ولیّ اعظم خدا، اباعبداللهالحسين عليهالسّلام نائل شود.