روزنوشت استاد شهید دکتر مصباحالهدی باقری از حالات رهبر شهید در روز تشییع حاج قاسم [۱۶ دی ۹۸]
▪️ امروز دوشنبه، روز تشییع و اقامه نماز بود. باز هم حاجی کارا رو بهم ریخت. اینقدر جمعیت اومده بودن که بصورت آنی تصمیم گرفته شد تا نماز زودتر خونده بشه اما به همون علّت (وجود تراکم بالای جمعیت)، این موضوع محقق نشد و نماز، ساعت نه و نیم خونده شد.
▪️ نماز آقا پر از دلتنگی، پر از سینهسوختگی، پر از غبطه، پر از طلب و پر از آرمان بود. *آقا در عین استواری و مأموریتی بودن، به وضوح یک شهادتطلب تمام عیارند و به کمتر از اون راضی نمیشن.* هر کدوم از دوستای زمان جنگ که پر میکشن، همهی اون طلب، طوری تو وجود آقا زبانه میکشه که آخرش بیرون میزنه و همه میفهمن. مثل یه *«عشق قدیمی»* که هر بار به مناسبتی جلوه میکنه.
▪️ جنگ که به قبول قطعنامه رسید، مرصاد اتفاق افتاد. انگار روزنه آخر بود. زود و سرآسیمه از امام اجازه گرفتن و خودشون رو رسوندن به کرمانشاه تا اگه شهادت قسمتشونه، نصیبشون هم بشه.
▪️ بعد از جنگ هم تو جاهای مختلف یاد اون عشق قدیمی میفتن. کتابهای شهدا رو که میخونن، شعر نابی که از شهادت دم میزنه رو میبینن و خاص الخاص توی شهادت همرزمان و رفقای ناب و درجه یک. مثل شهادت سید مرتضای آوینی، شهادت صیاد، شهادت حاج احمد کاظمی، شهادت حاج حسن تهرانی مقدم، شهادت آقا محسن حججی و...
حالا انگار یه رهبر شهید، بالا سرمونه و داره راه، نشون مون میده.