میدل ایست آی در گزارشی تحلیلی به ریشههای پاسخهای کنونی ایران به چالشهای منطقهای، به ویژه در مواجهه با آمریکا و رژیم صهیونی، پرداخته و آن را برگرفته از "درسهایی که جنگ ایران و عراق به رهبران امروز ایران آموخت" میداند. این نشریه تاکید میکند که درگیریهای دهه ۱۹۸۰ نه تنها یک دوره تاریخی، بلکه عاملی تعیینکننده در شکلگیری ساختار سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی ایران بوده است. این جنگ هشتساله، که با حمله همهجانبه صدام حسین به امید پیروزی سریع آغاز شد، نه تنها نتوانست نظام نوپای جمهوری اسلامی را سرنگون کند، بلکه به تثبیت و تقویت آن در برابر تهدیدات خارجی کمک شایانی کرد.
یکی از محوریترین درسهایی که ایران از آن جنگ آموخت، ضرورت اتکا به توانمندیهای داخلی و خودکفایی بود. در شرایطی که ایران تحت تحریمهای شدید قرار داشت و برای تأمین تسلیحات با مشکلات عدیدهای روبرو بود، توانست با تکیه بر نیروهای بومی و خلاقیتهای داخلی، نیروهای متجاوز عراقی را به عقب رانده و از مرزهای خود دفاع کند. این تجربه تلخ و در عین حال آموزنده، روحیه مقاومت و اتکا به خود را در ساختار دفاعی و تصمیمگیریهای کلان کشور نهادینه کرد.
میدل ایست آی در ادامه تحلیل خود، این "پویایی مقاومت در هنگام مواجهه با دشمنی قویتر" را به عنوان یک الگوی تکرارشونده در سیاست خارجی و دفاعی ایران معرفی میکند. این الگو نه تنها در جنگ تحمیلی، بلکه در مواجهات اخیر ایران با قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای نیز به وضوح مشاهده میشود. این نشریه معتقد است که رویکرد فعلی ایران در پاسخ به تهدیدات، ریشه در همان تجربهای دارد که به این کشور آموخت چگونه با وجود کمبودها و تحریمها، در برابر دشمنی قدرتمندتر مقاومت کند و به اهداف خود دست یابد.
مهمترین دستاورد عملی این درسها، سرمایهگذاری گسترده ایران در بومیسازی فناوریهای موشکی و پهپادی بوده است. این فناوریها، که امروزه به ستون فقرات قدرت بازدارندگی ایران تبدیل شدهاند، توانستهاند در درگیریهای اخیر خسارات قابل توجهی به دشمنان ایران وارد کنند. میدل ایست آی نتیجه میگیرد که توانمندیهای موشکی و پهپادی کنونی ایران، محصول مستقیم درسی است که از جنگ تحمیلی آموخته شد: لزوم توسعه قابلیتهای دفاعی بومی برای مقابله با تهدیدات خارجی و تضمین امنیت ملی، بدون وابستگی به قدرتهای خارجی.