طبق گزارش مفصلی که در روزنامه نیویورک تایمز منتشر شده است، این اسناد، فهرست بلندبالایی از بازرگانان، سیاستمداران، دانشگاهیان و ستارگان هنری را افشا کرده است که در ازای پول، نفوذ و خدماتی که از جفری اپستین، تاجر متهم به قاچاق کودکان، دریافت می کردند و در برخی موارد به سوءاستفاده جنسی منجر شده است، محیطی امن برایش فراهم کردند.
به گزارش رای الیوم، این روزنامه به نقل از نیکول هایمر، استاد تاریخ دانشگاه وندربیلت می نویسد: با وجود تمام حقایقی که تا کنون افشا شده است، شدت و میزان همدستی این افراد خاص با اپستین، همچنان شوکهکننده است و مردم امروز فساد را در واضح ترین حالت می بینند.
بیشتر بدانید
تحلیلگر لبنانی: جمهوری اسلامی، قدرت خود را از مردم و عقیده میگیرد| قضیة ساخنة
شکست محاسبات دشمن؛ چگونه یمن به قدرت بازدارندگی منطقهای دست یافت؟| مع المراسلین
این مکاتبات، شبکه پیچیدهای از روابط و تماسها را افشا می کند که در ان می توان اسامی چهره های سرشناس شامل رؤسای جمهور، وزرا و مقامات عالی رتبه را مشاهده کرد. به گفته این روزنامه، مهارتهای اپستین حتی توجه ایلان ماسک، ثروتمندترین مرد جهان را به خود جلب کرد؛ وی در سال ۲۰۱۲ به اپستین ایمیل زد و از او پرسید: "پرسرو صداترین مهمانی شما در جزیره تان در چه شبی یا روزی برگزار خواهد شد؟"
ماسک بعدها در شبکه اجتماعی گفت که مکاتبات بسیار محدودی با اپستین داشته است و دعوت او را بارها رد کرده است.
رابرت دریبر، خبرنگار روزنامه یادشده در گزارشی فاش کرد که این میلیاردر یهودی آمریکایی، با شمار زیادی از چهره های مشهور از جمله وودی آلن، کارگردان هالیوودی و نوام چامسکی، اندیشمند و زبان شناس مشهور آمریکایی و کنت استار، دادستان سابق، مراوده هایی داشته و خدماتی را در اختیار آنها قرار داده است.
نام شخصیت های دیگری مثل کاترین روملر، مشاور حقوقی سابق کاخ سفید در زمان ریاست جمهوری بارام اوباما هم در این فهرست دیده می شود. وی عصر پنج شنبه گذشته از سمت خود به عنوان مشاور کل شرکت گودمن ساکس استعفا کرد.
از دیگر اسامی که روابط آنها با اپستین فاش شده است، می توان به استیو بانون، یکی از مهمترین متحدین سیاسی ترامپ، دیپاک شوبرا، کارشناس پزشکی جایگزین، بری جوزفسون، کارگردان سینما و لورنس سامرز، رئیس سابق دانشگاه هاروارد و وزیر سابق خزانه داری اشاره کرد.
در این گزارش نام اندرو، شاهزاده انگلیسی و سارا فرگوسن، دوشس سابق یورک و مهته ماریت، ولی عهد نروژ و جمعی از بازرگانان مشهور به چشم می خورد.
در سال 2014 جیمز ای استالی، مدیر عامل سابق بانک بارکلیز در ایمیلی خطاب به اپستین به او گفت که نخبگان آمریکایی از طبقات بالا هرگز با قیام مردمی، نظیر آنچه که در برزیل در اعتراض به مسائل اقتصادی و اجتماعی رخ داد، رو به رو نخواهند شد.
وی با لحنی تحکم آمیز ادعا کرده بود که گروه هایی که ممکن است اعتراض کنند، با ترویج فرهنگ مصرف گرایی، ساکت شده اند.
همان سال اپستین ایمیلی را از شخصی ناشناس دریافت کرد با این مضمون که: "تشکر بابت آن شب خوش. دختر کوچولوی تو کمی سر و صدا کرد".
به گزارش نیویورک تایمز، اپستین در پیامی دیگر از یکی مشتری های خود - که هویت او نیز پنهان شده است - خواست تعدادی اسباببازی جنسی بخرد و به او گفته بود: "میخواهم به کثیفترین، زنندهترین و خلاقانهترین شکل ممکن صحبت کنی. این کار ذهنت را آزاد میکند."
بر اساس این گزارش، شوک ناشی از برخی از این افشاگری ها در کنار موقعیت و نفوذ اشخاص مرتبط با اپستین نه تنها به سرکوب تئوریهای توطئه ای – که با رفتارهای او شدت می گرفتند- منجر نشد، بلکه بر عکس افشای جزئیات تازه، موج جدیدی از گمانه زنی هایی را به دنبال داشت که مبنای حقیقی نداشتند.
یکی از این تئوری های توطئه، "پیتزاگیت" است. اشاره مکرر این روزنامه بارها به ماجرای پیتزا یادآور نظریه توطئه ای است که در سال 2016 رد شد. در این پرونده ادعا شده بود که تعدادی از دموکرات های برجسته در یک پیتزافروشی در واشنگتن اقدام به شکنجه کودکان و بهره برداری جنسی از آنها کرده بودند.
البته ماجرای پیتزاگیت با تمام جزئیاتش، با پرونده های اپستین فرق می کند با این حال برخی در تلاشند بین آنها ارتباط برقرار کنند.
این گزارش به جنجالی تازه درباره مرگ اپستین در زندان در سال 2019 آنهم پس از انتشار ویدیوهای جدیدی اشاره می کند، گرچه مرگ او رسما خودکشی گزارش شده است.
مارکوری تایلور گرین، نماینده سابق جمهوری خواه در این باره گفته است: "این پرونده ها پرده از حقایقی برداشتند که ما از وجودشان خبر داشتیم اما اگر اشاره ای به آنها می کردیم، به تئوری توطئه متهم می شدیم." وی تصریح می کند که هیچ یک از دوستان اپستین تا کنون محاکمه نشده اند.
به اعتقاد دریپر که یک خبرنگار است، اپستین به رغم روابط گسترده اش، شخص تأثیرگذاری در سیاست آمریکا نبود بلکه فقط از خلأهای نظام اجتماعی و سیاسی آمریکا نهایت بهره برداری را کرد؛ خلأهایی که به نخبگان فرصت می دهد از چنگال عدالت فرار کنند.