انصار اطمیزه در گزارش خود برای «المواطن»، روستای الطیبه در شمال‌شرقی رام‌الله را به عنوان تنها روستای کاملاً مسیحی‌نشین کرانه باختری معرفی می‌کند که کلیساهای آن به قرن‌ها پیش بازمی‌گردند و به گفته پدر بشار فواضله، «شیر اطمینان و خط مقدم دفاع از حضور مسیحی در فلسطین» است. با این حال، سه سال گذشته برای این روستا با حمله‌های پیاپی شهرک‌نشینان همراه بوده است؛ آتش زدن هشت خودرو در ژوئیه ۲۰۲۵، آتش زدن مزارع کشاورزی در فوریه ۲۰۲۶، نوشتن شعارهای تهدید به قتل روی دیوارها و به آتش کشیدن محیط کلیسای الخضر (سنت جورج) که بنای آن به قرن پنجم میلادی بازمی‌گردد. به گفته فواضله، ۸۰ درصد زمین‌های الطیبه که حدود ۲۴ هزار دونم است، از دسترس صاحبانش خارج شده و شهرک‌نشینان بیش از سی کاروان در شرق و غرب روستا برپا کرده‌اند. این الگوی «چرای شهرک‌نشینانه ظالمانه» که با چرای دام و تسلط بر منابع آب آغاز می‌شود و به تثبیت حضور و ساخت مسکن می‌انجامد، یکی از سریع‌ترین ابزارهای گسترش شهرک‌سازی در کرانه باختری است و کانون‌های رعوی/دامداری مجموعاً بر بیش از ۴۸۰ هزار دونم کنترل دارند، یعنی حدود سه برابر مساحت ساخته‌شده در شهرک‌های موجود.
بُعد دیگر این گزارش، به پیامدهای اقتصادی و جمعیتی این تجاوزها بازمی‌گردد. تولید روغن زیتون بکر و صادرات آن به شدت کاهش یافته و کشاورزی که پیش‌تر حدود ۳۰۰ تنکه تولید می‌کرد، اکنون تنها به دنبال روغن برای آذوقه خانه خود است. گردشگری نیز به همان نسبت کاهش یافته؛ در روستایی که پس از بیت‌لحم، قدس، ناصره و اریحا، پنجمین مقصد گردشگری فلسطین شمرده می‌شد و سالانه حدود ۱۵ هزار گردشگر از آن بازدید می‌کردند، در سه سال گذشته تنها چند صد نفر به آن رسیده‌اند. این واقعیت بیش از ۱۶ خانواده را در سه سال به مهاجرت واداشته است؛ حدود ۴ درصد از ساکنان روستا که شمار آنان ۱۲۱۰ نفر است. پدر متری الراهب، بنیان‌گذار و رئیس دانشگاه دارالکلمه در بیت‌لحم، در گفتگو با «المواطن» تأکید می‌کند که آنچه روی می‌دهد نوعی نسل‌کشی همانند آنچه در غزه جریان دارد است و هدفش کوچاندن فلسطینیان است. او معتقد است رژیم صهیونیستی بر کوچاندن مسیحیان و حذف آنان از معادله منازعه تمرکز می‌کند تا به جهان القا کند آنچه در فلسطین رخ می‌دهد نزاعی میان اسلام و یهودیت است، نه نزاعی بر سر زمین و منابع.
در نهایت، گزارش «المواطن» با اشاره به کاهش شمار مسیحیان فلسطینی از ۸ درصد در سال ۱۹۴۶ به نزدیک به ۱ درصد در سال ۲۰۱۷ و کاهش جامعه مسیحی غزه از ۱۰۱۷ نفر به حدود ۶۰۰ نفر از اکتبر ۲۰۲۳، بحران وجودی این جامعه را در چارچوبی گسترده‌تر تحلیل می‌کند. برنارد سابیل، استاد بازنشسته جامعه‌شناسی در دانشگاه بیت‌لحم، معتقد است مهاجرت مسیحیان رشد جمعیتی آنان را می‌بلعد و خطر اصلی این است که کاهش به شمار محدود نماند و به سهم اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حقوقی مسیحیان نیز کشیده شود. با این حال، او به امید چنگ می‌زند و آن را از زنی شصت‌ساله از رام‌الله می‌گیرد که پاسخش به پرسش مهاجرت شاعرانه بود: «تا وقتی زیتون و زعتر در رام‌الله و فلسطین هست، من آنجا را ترک نمی‌کنم.» اما پدر فواضله نگرانی‌هایش را در آنچه در الطیبه می‌گذرد خلاصه می‌کند: «اگر در الطیبه شکست بخوریم، همه‌جا شکست خواهیم خورد.» این گزارش که توسط انصار اطمیزه در «المواطن» منتشر شده، تصویری از یک نسل‌کشی خاموش و پروژه حذف حضور مسیحی از سرزمین فلسطین ارائه می‌دهد؛ پروژه‌ای که نه‌تنها بافت دینی و فرهنگی این سرزمین را تهدید می‌کند، بلکه روایت تاریخی فلسطین را نیز در معرض نابودی قرار داده است.