صبح امروز در مراسم آغاز سال تحصیلی در شهرستان میناب که در محل مدرسه شجره طیبه برگزار شد، یکی از دانش آموزان این شهرستان به نمایندگی از همه دانش آموزان میناب، نامه ای را خطاب به دانش آموزان آمریکایی به زبان انگلیسی قرائت کرد.
در بخش هایی از این نامه آمده است:
همه ما حس روز اول مدرسه را میشناسیم: یک دفتر نو، بوی صفحات دستنخورده، دیدن دوباره دوستان.
گمان میکنیم روزهای اول مدرسه شما هم حسی مشابه دارد — کمی دلهره، کمی هیجان. اینها چیزهای کوچکیاند. اما همینها هستند که کودکی را امن جلوه میدهند.
سال گذشته، نهم اسفند یکی از مدرسههای ما چنین روز معمولیای را تجربه نکرد. دبستان شجره طیبه در میناب، پر از کودکانی درست مثل شما، پشت نیمکتهایشان نشسته بودند که هدف یک حمله نظامی قرار گرفت.
بیش از ۱۲۰ کودک دیگر به خانه بازنگشتند. در مجموع، در دو جنگ اخیری که کشورمان از سر گذرانده، ۲۷۷ دانشآموز هرگز نتوانستند تحصیلشان را به پایان برسانند.
دفترهایشان هنوز روی میز بعضی خانهها مانده.
یک پرسش ساده داریم: آیا مدرسه همیشه نباید جایی امن باشد؟ در هر کشوری، کلاس درس قرار است یکی از امنترین مکانهای دنیا برای یک کودک باشد. این یک ایده سیاسی نیست. این چیزی است که همه ما، بهعنوان دانشآموز، باید بیهیچ بحثی بر سر آن همنظر باشیم: کودکان در جنگ هرگز نباید هدف باشند. حمله به یک مدرسه یک راهبرد نیست — یک جنایت است.
امیدواریم درباره کشور ما بیاموزید — نه ایرانِ تحریفشده از سوی رسانهها و سیاستمداران آمریکا، بلکه ایرانِ تختجمشید و شعر، ایرانِ کودکانی که درست مثل شما، مدرسه و آیندهشان را دوست دارند.
با امید به جهانی که در آن هیچ مدرسهای دیگر هرگز هدف نباشد.