برجهای رسکت و لاجیم از مهمترین بناهای آجری مازندران هستند که قدمت آنها به دوره آلزیار و باوندیان در قرون چهارم و پنجم هجری بازمیگردد. برج لاجیم با کتیبهای به تاریخ ۴۱۳ هجری قمری و برج رسکت با سکوی سنگی بر فراز شیب تند کوه، نشاندهنده بهرهگیری معماران از مصالح بومی و دانش ساخت در مناطق کوهستانی هستند. یکی از ارزشمندترین ویژگیهای این دو بنا، وجود کتیبههای دوزبانه به خط کوفی و پهلوی ساسانی است که نشان از تداوم سنتهای ایرانی پیش از اسلام در کنار هنر اسلامی دارد.
در استان قزوین، آرامگاه حمدالله مستوفی به عنوان یادگاری از سبک معماری آذری دوره ایلخانی، با پلانی مربع که توسط چهار فیلپوش به هشتضلعی تبدیل شده و گنبدی مخروطی بر فراز آن قرار دارد، نمونهای از بناهای آرامگاهی منحصربهفرد ایران است. این برج آجری که به «گنبد دراز» نیز معروف است، با کاشیکاری فیروزهای، گچبری سوره «هلاتی» به خط نسخ و نمای آجری با بندکشی مهری، هویت ایرانی و اسلامی عصر مغول را در خود جای داده و به شماره ۳۳۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.