روز هفدهم ربیعالاوّل، احتمال اقوای میلاد رسولالله (ص) در پنجاهوسه سال قبل از هجرت، در عامالفیل است.
حادثههای بسیار تأمّلبرانگیزی مقارن با میلاد رسولالله (ص) واقع شد. در آسمان و زمین و در نقاط مختلف عالم دگرگونیهایی رخ داد.
این رخدادها، حکایت از واقعهی عظیمی داشت که در عالم در حال رخ دادن بود. وجود نازنینی پا به عرصهی این عالم گذاشت که فلسفهی خلقت بود و آفرینش برای پدیدآمدن ایشان مقدّمهچینی شده بود.
مثل باغی که باغبان زمین آن را بیل میزند؛ نهالی در آنجا میکارد؛ آبیاری میکند؛ کود میدهد؛ سموم دفع آفات میزند و زمانهای طولانی از آن باغ حراست میکند؛ و همهی اینها برای میوهای است که قرار است این درختان به نتیجه برسانند؛ یا گلهای زیبا و معطّری که قرار است بر این درختان بشکفد. اگر میوه یا گلهای زیبا و معطّر نبود؛ باغبان هرگز زحمت ایجاد چنین باغی را متحمّل نمیشد.
میوهی بزرگ باغ آفرینش هم وجود نازنین رسولالله (ص) است؛ و لذا آفرینش بهخاطر وجود آن بزرگوار ایجاد شد. همهی جهان آفرینش زمینهساز ظهور اکمل انسانهای تاریخ آفرینش، یعنی وجود مقدّس پیامبراکرم (ص) است.
گرچه در مقام نوری، وجود پیغمبراکرم (ص) مقدّم بر همهی عالم است: «اَوَّلُ ما خَلَقَ اللهُ نُورُ نَبِيِّكَ»؛ در عالم انوار رسول الله (ص) اوّلین موجودی است که خدا خلق نموده است و همهی عوالم در خلقت و آفرینش نوری، بر وجود مقدّس رسولالله (ص) متأخّرند؛ امّا در عالم ظاهر، طبیعی است که وقتی پیامبر (ص) پا به این عالم میگذارند، عرش، کرسی، لوح، قلم، آسمانها، زمین، ملائک و همهی موجودات جهان هستی وجود دارند؛ امّا همهی اینها به طفیل وجود نازنین رسولالله (ص) خلق شدند.
همانطور که اشاره کردهام این وجود نازنین بابی از معرفةالله را به روی بشر گشودند؛ که تا پیش از آن حضرت بسته بود و بشریت را به مرتبهای از کمال انسانی رهنمون شدند که هیچیک از انبیای عظام هم به آنجا راه نبرده بودند و راهنمای آن مقام نبودند.
هم میلاد و هم مبعث پیامبر بزرگوار اسلام (ص) حادثههای نادر در تمام طول تاریخ بشریت است؛ لذا است که بزرگداشت این روزها باید باشکوه برگزار شود.