در ميان آوارگان غزه كه در اردوگاههاي شلوغ و بدون تهويه زندگي ميكنند، بيماري آبله با سرعتي نگرانكننده در حال شيوع است. منار جبر، پزشك بيمارستان كودكان الرنتيسي، ميگويد تراكم جمعيت، نبود تهويه مناسب در چادرها و استفاده مشترك از پتو و روانداز، شرايط ايدهآلي براي انتقال بيماري از طريق سرفه، عطسه و تماس مستقيم فراهم كرده است. به گفته وي، عفونتهاي شديد پوستي اكنون به اندامهاي داخلي كودكان نيز سرايت كرده و برخي بيماران به بخش مراقبتهاي ويژه منتقل ميشوند؛ وضعيتي كه پيش از جنگ هرگز در غزه ديده نشده بود.
نبود گاز پخت و پز، خانواده ها را ناچار كرده تا پلاستيك و نايلون را به عنوان سوخت بسوزانند. مريم عيد، يكي از ساكنان غزه، ميگويد دود سمي حاصل از اين سوخت، باعث التهاب شديد ريه و قفسه سينه نوزادش شده و شمار گلبولهاي سفيد خون او را به شدت افزايش داده است. در همين حال، مادر «روان عوده»، نوزاد دختر ۴۰ روزهاي كه سرش متورم و چشمانش به مدت چند روز كاملاً بسته مانده، ميگويد جز مسكنهاي ساده، هيچ درمان ديگري در اختيار ندارند و پزشكان نيز بين تشخيص آبله، جرب يا عفونت ويروسي سردرگم مانده اند.
سازمان جهاني بهداشت در پايان سال ۲۰۲۴ هشدار داد كه آسيب به شبكه هاي آب و فاضلاب در غزه، رعايت اصول اوليه پيشگيري از عفونت را تقريباً غيرممكن كرده است. به گزارش الجزيره، بيمارستانها با كمبود شديد دارو و تجهيزات پزشكي مواجه اند و كاركنان درماني نيز خود در معرض بيماري قرار دارند. اين سازمان خواستار تسريع در ارسال سوخت، آب، غذا و تجهيزات پزشكي به مناطق مختلف نوار غزه شده است.