آسوشیتد پرس: پس از شکست تمام استراتژیهای ترامپ برای بازگشایی تنگه هرمز، او دوباره به تحریمها روی آورده است؛ اما کارشناسان میگویند اعمال فشار اقتصادی بر ایران زمانبر است و سرعت اثرگذاری آن کمتر از سرعت عواقب بسته ماندن تنگه هرمز برای اقتصاد جهانی و آمریکاست.
ترامپ در حال حاضر امیدوار است که با فشار اقتصادی سران ایران را مجبور کند که تسلیم خواستهها برای پایان دادن به برنامه هستهای خود و بازگشایی کامل تنگه هرمز شوند.
هرچند که این کشور پیش از این نیز چندین دهه تحریمهای اقتصادی را تحمل کرده است؛ تحریمهایی که اغلب یک راهبرد درازمدت محسوب میشوند تا یک ابزار فوری جنگی برای توقف درگیریها.
این تغییر رویکرد در حالی صورت میگیرد که ذخایر تسلیحاتی آمریکا کاهش یافته و به نظر میرسد مذاکرات کجدار و مریز دوباره متوقف شده است. اما ترامپ اصرار دارد که این فشار میتواند منجر به یک گشایش شود.
اما احتمال یک جنگ طولانیتر، خطرات تورمی را برای سایر کشورها از جمله آمریکا نیز به همراه دارد، جایی که جنگ و قیمتهای بالاتر بنزین نامحبوب است.
قیمت نفت خام روز دوشنبه افزایش یافت زیرا سرمایهگذاران اظهارات ترامپ را نشانهای از عبور کشتیهای کمتری از تنگه هرمز تفسیر کردند که به محدود کردن عرضه جهانی بنزین، سوخت جت، گاز طبیعی و سایر اشکال انرژی تداوم میبخشد.
ریچارد نفیو (پژوهشگر ارشد دانشگاه کلمبیا و معمار تحریمهای ایران در دولت اوباما) میگوید یکی از مشکلات تغییر مسیر دولت ترامپ به سوی فشار اقتصادی این است که تحریمها نمیتوانند به سرعتِ تأثیراتی که انسداد تنگه هرمز دارد، به ایران ضربه بزنند. نفیو تأکید میکند که ارزش تحریمها به عنوان یک ابزار، محدود است.
خوان زاراته (معاون مشاور امنیت ملی در دولت جورج بوش) نیز میگوید که اگرچه تحریمها، محاصره دریایی بنادر و تهدید کشورهای طرف معامله با ایران برای آمریکا اهرمهای اقتصادی و مالی ایجاد میکند اما این امور زمانبر هستند.