حضرت محمد مصطفی (ص)، پیامبر خاتم، در سال ۵۷۰ یا ۵۷۱ میلادی در مکه دیده به جهان گشود و در چهلسالگی به پیامبری مبعوث شد.
آن حضرت پس از سالها دعوت مردم به توحید و مبارزه با شرک و جاهلیت، در پی فشارهای مشرکان از مکه به مدینه هجرت کرد و در این شهر، پایههای جامعه و حکومت اسلامی را بنا نهاد.
پیامبر اکرم (ص) پس از ۲۳ سال تلاش و مجاهدت در راه هدایت انسانها، در ۲۸ صفر سال یازدهم هجری، در ۶۳ سالگی توسط زن یهودی به شهادت رسیدند و جهان اسلام را در غم و اندوه فرو بردند.
اما ۲۸ صفر فقط یادآور شهادت پیامبر اعظم (ص) نیست؛ این روز، سالروز شهادت مظلومانه فرزند حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س)، امام حسن مجتبی (ع) نیز هست.
امام حسن مجتبی (ع) در پانزدهم رمضان سال سوم هجری در مدینه دیده به جهان گشودند. ایشان نخستین فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) و از محبوبترین افراد نزد پیامبر اکرم (ص) بودند.
دوران کودکی امام حسن (ع) در کنار جد بزرگوارشان سپری شد و پیامبر (ص) بارها محبت و جایگاه ویژه ایشان و برادرشان امام حسین (ع) را به مسلمانان یادآوری کردند.
پس از شهادت امام علی (ع) در سال ۴۰ هجری، امام حسن مجتبی (ع) عهدهدار مقام امامت شدند؛ دورانی که با فتنه، نفاق، خیانت برخی یاران و رویارویی با معاویه همراه بود.
امام حسن (ع) در شرایطی که ادامه جنگ میتوانست به خونریزی گسترده مسلمانان و تضعیف جبهه حق منجر شود، با پذیرش صلح تحمیلی، از جان مسلمانان و اصول مکتب اهلبیت (ع) صیانت کردند. این اقدام، جلوهای از تدبیر، بصیرت و آیندهنگری آن حضرت بود.
امام مجتبی (ع) پس از پذیرش صلح به مدینه بازگشتند و سالهای پایانی عمر مبارکشان را در شرایط سخت و تحت فشار دشمنان سپری کردند.
سرانجام آن حضرت در ۲۸ صفر سال ۵۰ هجری قمری به شهادت رسیدند و پیکر مطهرشان در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.
امام حسن مجتبی (ع) در طول زندگی کوتاه، اما پربرکت خود، الگویی از کرامت، بخشندگی، عبادت، شکیبایی، مردمداری و اخلاق اسلامی بودند؛ چنانکه سیره ایشان همچنان چراغ راه پیروان مکتب اهلبیت (ع) است.
اکنون ۲۸ صفر، فرصتی برای بازخوانی سیره پیامبر اعظم (ص) و امام حسن مجتبی (ع) و تأمل در آموزههایی همچون اخلاق، وحدت، صبر، بصیرت، کرامت انسانی و دفاع از حق است؛ آموزههایی که پس از قرنها همچنان پیامآور هدایت برای جامعه اسلامی است.