فرصتهای ازدسترفته و اشتباهات استراتژیک، ریاض را گرفتار کردهاند.
دل انسان برای سعودیها میسوزد. آنها خود را میان ایرانیها و حوثیها گرفتار و زیر ضربه میبینند؛ وضعیت ناخوشایندی که بخشی از آن به خاطر حضور یک رئیسجمهور بیعرضه و پیشبینیناپذیر در آمریکا است.
آخرین تشدید تنش میان عربستان سعودی و انصارالله که در ۱۳ ژوئن رخ داد و نیروی هوایی عربستان باند فرودگاه بینالمللی صنعا را بمباران کرد، اقدامی غیرضروری و برآوردی اشتباه بود.
اینکه چرا سعودیها این درگیری را آغاز کردند، یک معماست. حمله به فرودگاه به منظور جلوگیری از فرود پرواز شرکت هواپیمایی ماهانایر ایران انجام شد که هیئتی از حوثیها را از مراسم تشییع آیتالله علی خامنهای بازمیگرداند.
حتی با فرض اینکه این پرواز نقض قطعنامه شورای امنیت بوده باشد، ایجاد گودال در باند فرودگاه صنعا و تخریب آن چندان منطقی به نظر نمیرسد. جنگ میان عربستان سعودی و حوثیها عملاً به پایان رسیده بود. حتی اگر هیأت حوثیها چیزی بیش از پسته و فرش از ایران با خود آورده بودند، هزینه بمباران فرودگاه بزرگتر از منافع احتمالی آن بوده است؛ و سعودیها مطمئناً میتوانستند از این مسئله بگذرند.
اما حوثیها اقدام عربستان را نادیده نگرفتند. آنها با شلیک به فرودگاه بینالمللی «اَبها» در استان «عسیر» و تأسیسات نفتی در «جازان» به حمله سعودیها پاسخ دادند. آنها همچنین محاصره کشتیرانی عربستان را در تنگه بابالمندب برقرار کردند. در همین حال، شبهنظامیان عراقی همسو با ایران و حوثیها، تأسیسات آرامکو در «یَنبُع» و کارخانه فرآوری نفت عربستان در «بِقِیْق» را هدف قرار دادند که بسیار عظیم و برای تأمین انرژی جهانی حیاتی است.
بدتر از همه اینکه سعودیها در مواجهه با حوثیها تنها هستند. رهبران منطقه حملات حوثیها را محکوم کردند و با سعودیها ابراز همبستگی نمودند، اما هیچیک از همسایگان عرب عربستان برای کمک جلو نیامدند. اکثر آنها ضعیفتر و ترسوتر از آن هستند که بخواهند با حوثیها مقابله کنند.
بدون شک سال ۲۰۲۶ برای عربستان سعودی سالی شوم بوده است؛ در حالی که هنوز بیش از چهار ماه از آن باقی مانده است.