«مَن رَأى سُلطاناً جائِراً مُستَحِلاًّ لِحُرُماتِ اللهِ، ناكِثاً لِعَهدِ اللهِ، مُخالِفاً لِسُنَّةِ رَسولِ اللهِ، يَعمَلُ في عِبادِ اللهِ بِالإثمِ و العُدوانِ، لَم يُغَيِّر بِقَولٍ و لا فِعلٍ كانَ حَقّاً عَلَى اللهِ أن يُدخَلَهُ مُدخَلَه».
یعنی اگر کسی ببیند حاکمی در جامعه بر سر کار است که ظلم میکند، حرام خدا را حلال میشمارد، حلال خدا را حرام میشمارد، حکم الهی را کنار میزند، عمل نمیکند و دیگران را به عمل وادار نمیکند،
یعنی در میان مردم با گناه، با دشمنی و با ظلم عمل میکند ـ حاکم فاسد ظالم جائر که مصداق کاملش یزید بود ـ «لَم يُغَيِّر بِقَولٍ و لا فِعلٍ» و با زبان و عمل علیه او اقدام نکند، «كانَ حَقّاً عَلَى اللهِ أن يُدخَلَهُ مُدخَلَه»
خدای متعال در قیامت این ساکت بیتفاوت بیعمل را هم به همان سرنوشتی دچار میکند که آن ظالم را دچار کرده است؛ یعنی با او در یک صف و در یک جناح قرار میگیرد.