«إنّي لَم اَخرُج أَشِراً و لا بَطِراً و لا مُفسِداً و لا ظالِماً، و إنَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الإصلاحِ في أُمَّةِ جَدّي. أُريدُ أن آمُرَ بِالمَعرُوفِ و أنهي عَنِ المُنكَرِ و أسيرُ بِسيرَةِ جَدّي».
کار ما از این قبیل نیست؛ عنوان این کار همین «اصلاح» است، میخواهم اصلاح کنم. این همان واجبی است که قبل از امام حسین ع انجام نگرفته بوده است. این اصلاح از طریق «خروج» است. خروج یعنی قیام. حضرت در این وصیتنامه این را ذکر کرد، تقریباً تصریح به این معنی است؛
یعنی اولاً میخواهیم قیام کنیم و این قیام ما هم برای اصلاح است؛
نه برای این است که حتماً باید به حکومت برسیم؛
نه برای این است که حتماً باید برویم شهید شویم، نه؛ میخواهیم اصلاح کنیم.
البته اصلاح، کار کوچکی نیست. یکوقت شرایط طوری است که انسان به حکومت میرسد و خودش زمام قدرت را بهدست میگیرد؛ یکوقت نمیتواند این کار را بکند، نمیشود، شهید میشود. درعینحال هر دو، قیام برای اصلاح است.