قاب تلخ میناب برنده شد
جهان؛ جغرافیای سوگ میناب
با آنکه حسابداری میخواند اما دلش برای عکس و عکاسی و دوربین میرفت. دلش برای هرمزگان هم میرفت...هنوز هم میرود...یک وجب از خاک آن را با هیچجای دنج جهان عوض نمیکند؛ حتی اگر خشکسالی، دست از سر زمینهای چروکیده آن برندارد یا هزار بار دیگر از سیلابهای بهاری غرق و خراب شود و یا باز هم از خاطر دولتها برود و روزگارش تنگ و تنگتر شود. مرتضی با فکر و خیال عکاسی و هرمزگان، روزهایش را گذراند تا سال ۱۳۹۴ که بالاخره تصمیم آخر را گرفت؛ عکاسی از هرمزگان. خودآموخته، پیش آمد و آزاد. پشت به پشت هم از مردان و زنان، از پارسیان تا جاسک و از حاجیآباد تا قشم، از موزستان و بازار انبهفروشان، مصایب آب و قصه زار (اهل هوی و اهل هوا؛ مراسمی در جنوب) و از بادهای جنوبی و موجهای داغ هرمزگان تصویر ثبت کرد. این تصمیم آخر برایش بار و برکت داشت که جایزههای بینالمللی عکاسی یکی پس از دیگری نصیبش شد:«آخرین جایزهام مربوط میشه به مسابقات بینالمللی گلدن شات ۲۰۱۹که با عکسی از توقیف نفتکش انگلیسی در تنگه هرمز، شرکت کرده بودم.» مرتضی نمیدانست سالها بعد، همراه دوستان عکاساش، عکس و عکسهایی از جایی از هرمزگان ثبت خواهد کرد که چشم هر بینندهای را تَر میکند و چِکه چکه اشک است که میریزاند...عکسی از نمای بالای مزارهای خالی دانشآموزان شهید میناب که جغرافیای سوگشان را به همه جهان کشاند.