زرادخانه ایران شامل انبوهی از قایقهای تندروی تهاجمی، موشکهای کروز ضدکشتی متحرک، پهپادهای انتحاری و ناوگانی از زیردریاییهای کوچک است. نیروهای ایران هم در امتداد صدها مایل خط ساحلی ناهموار، در میان غارها، درهها و بندرهای کوچک پنهان و پراکندهاند.
سیستم فرماندهی ایران به صورت غیرمتمرکز، مستحکم و با شبکههای پشتیبان طراحی شده است. ضربه زدن به آن مانند «مشت زدن به مه» است. هر چقدر هم که محکم ضربه بزنید، فایدهای ندارد.
تجهیزات نیروی دریایی آمریکا در منطقه از جمله ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن نمیتوانند تا ابد در موقعیت خود باقی بمانند. خستگی خدمه، چرخههای تعمیر و نگهداری و هزینههای سرسامآور آنها محدودیتهایی را ایجاد میکند.
نتیجه این وضعیت یک بنبست فرسایشی است که با گذشت زمان به نفع طرف تابآورتر تمام میشود.