«در جستوجوی یار»
بیستوسوم ذیقعده، روز زیارتی امام رضا علیهالسلام است. زیارت، پیش از آنکه با عقل کوتهبین آدمی سنجیده شود، حکایت دل را بازگو میکند. زائر اگر بداند و بشناسد چه کسی را زیارت میکند، دیگر نمیپرسد: «کجاست؟!» پس به راه میافتد و همچون حضرت خضر علیهالسلام بهدنبال آب حیات و چون موسی علیهالسلام در پی عبدصالح روان میشود.
تا برسد، بیابد، بهره گیرد و کامیاب شود. آنچه زائر را به پیمودن راهها و تحمل رنج سفر وا میدارد، کشش درونی و علاقه قلبی اوست.
زیارت، نمودی از احساس شوقِ درونی انسان است. چگونه میشود دوستدار پیامبر، اهل بیت و نیکان بود و شوق دیدارشان یا زیارت مزارشان یا دیدن ردّ پا و نشان از کویشان نداشت؟!
زیارت، زبان علاقه و وابستگی حقیقی، و نوعی رابطه عاطفی و پیوند قلبی است. زیارت، الهام گرفتن از اسوهها، تعظیم شعائر و تقدیر از فداکاریها و پاکیها و زمینهساز شناخت و تربیت است. زیارت، طهارت روح، توبه از بدیها، برگزیدن راهی به سوی پاکیها و گشودن پنجرهای به سوی نور را بهدنبال دارد.
زیارت، خود را محک زدن است. آنکه کنار مرقد شهید یا ولیّخدا یا پیامبر و امام میایستد، گویا در برابر آینهای تمامقد ایستاده که «سیمای حق» و «قامت فضیلت» را نشان میدهد.